Paren met onverklaarde onvruchtbaarheid hebben na twee jaar vrijwel dezelfde kans op een baby als ze starten met iui of direct met ivf beginnen. Dat blijkt uit een grote zevenjarige studie onder leiding van onderzoekers van de University of Auckland. Ivf leidt wel sneller tot een eerste geboorte dan inseminatie.
- Na één ivf-cyclus werd 55 procent van de deelnemers moeder van een levend geboren kind, tegenover 31 procent na maximaal vier iui-pogingen.
- Kregen paren na onsuccesvolle iui alsnog ivf, dan kreeg na twee jaar in beide groepen ruim 70 procent een baby.
- Ernstige bijwerkingen, zoals overstimulatie van de eierstokken, kwamen vaker voor bij directe ivf dan bij de start met iui.
Gelijke kans op een kind na twee jaar behandeling
In het onderzoek volgden wetenschappers 737 paren bij wie na medisch onderzoek geen duidelijke oorzaak voor het uitblijven van een zwangerschap was gevonden.2 De helft begon met intra-uteriene inseminatie (iui), waarbij zaadcellen direct in de baarmoeder worden geplaatst tijdens de eisprong. De andere helft startte direct met in-vitrofertilisatie (ivf), waarbij eicellen buiten het lichaam in een laboratorium worden bevrucht.1
In de eerste fase leidde één volledige ivf-cyclus bij 55 procent van de stellen tot de geboorte van een kind. Bij maximaal vier rondes iui met hormoonstimulatie lag dat aandeel op 31 procent. Stellen die na deze eerste pogingen niet zwanger waren, kregen een vervolgtraject met ivf. Na twee jaar bleek het uiteindelijke resultaat nagenoeg gelijk: 70 procent van de paren die met iui begonnen had een kind gekregen, tegenover 71 procent van de paren die meteen met ivf startten.2
Wat betekent dit voor de behandelkeuze?
Voor paren betekent deze uitkomst dat een minder ingrijpende eerste stap de uiteindelijke kans op een kind niet verkleint. Bij ivf moeten eicellen worden aangeprikt en is een zwaardere hormoonbehandeling nodig. In de studie kwamen ernstige bijwerkingen, zoals het overstimulatiesyndroom van de eierstokken, vaker voor in de groep die direct met ivf begon (bij 14 stellen) dan in de iui-groep (bij 6 stellen).2
Volgens de Rijksoverheid is onverklaarbare onvruchtbaarheid ook in Nederland een medische reden om voor een vruchtbaarheidsbehandeling in aanmerking te komen.3 Zorgverzekeraars vergoeden in de basisverzekering meestal de eerste drie ivf-pogingen, mits aan de voorwaarden zoals de leeftijdsgrens wordt voldaan.3 Wie de voorkeur geeft aan een rustiger traject met minder lichamelijke belasting, kan volgens de onderzoekers zonder verlies van kansen eerst met iui beginnen.1
Dit onderzoek laat zien dat paren met onverklaarde vruchtbaarheidsproblemen gerust kunnen kiezen voor een minder ingrijpende start met iui. De gemiddelde leeftijd van de vrouwen in de studie was 34 jaar, een leeftijd waarop de vruchtbaarheid begint te dalen. Omdat de kansen na twee jaar gelijk zijn, kan de persoonlijke voorkeur voor belasting of tempo zwaarder meewegen in het overleg met de arts.
Bronnen en achtergrond
Dit artikel is informatief en vervangt geen medisch advies. Heb je klachten of twijfel je over je gezondheid, neem dan contact op met je huisarts. Voor het maken van dit artikel en/of de afbeelding kan AI gebruikt zijn. Lees meer in onze disclaimer en over onze werkwijze.
Gebruikte bronnen:
Gepubliceerd op 10 november 2026. Laatste review op 10 november 2026, 7:01 door Redactie
